"จิตใจของครูสมัยก่อนนั้น   มากด้วยความเมตตา  ความเมตตาทำให้ครูเห็นแก่ศิษย์ยิ่งกว่าเห็นแก่ตัว  จึงมุ่งที่จะสอนและอบรมศิษย์ให้มีความดีและความรู้  สามารถเสียสละความสุข  ความสะดวกสบาย แม้แต่ความสุขความคะนองได้  เพื่อประโยชน์ของศิษย์  ครูของไทยจึงมัดจิตใจศิษย์ให้ความเคารพรักใคร่ได้มั่นคง"

               "ถ้าครูไม่ห่วงประโยชน์ที่ควรห่วง หันไปห่วงอำนาจ  ห่วงตำแหน่ง   ห่วงสิทธิและ           ห่วงเงินกันมากๆ  เข้าแล้วจะเอาจิตใจที่ไหนไปห่วงความรู้  ความดี  ความเจริญของเด็กความห่วงในสิ่งเหล่านั้นก็ค่อยๆ  บั่นทอนทำลายความเป็นครูไปจนหมดสิ้นจะมีอะไรเหลือไว้พอที่ตัวเองจะภาคภูมิใจหรือผูกใจใครไว้ได้  ความเป็นครูก็ไม่มีค่าเหลืออยู่  ให้เป็นที่เคารพบูชา              อีกต่อไป"

พระราชดำรัส พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว

ภูมิพลอดุลยเดช

 อาจารย์จักรชัย     ศรีวรเวทย์

  อาจารย์กลุ่มสาระการเรียนรู้วิชาภาษาไทย

โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา